Shanhaiguan

Na twee stops langs het Grote Kanaal was het nu tijd voor dat andere mega project: de muur. En wel het beginpunt (of eindpunt zo u wilt). Met anderhalf uur treinen vanuit Tianjin arriveerde ik in het andere uiterste qua stad: Shanhaiguan. Een kleine stad aan de kust, met een nog volledig ommuurde oude stad en een zeer nondescript nieuw gedeelte. De oude stad is uiteraard de trekpleister, maar bleek min of meer uitgestorven. Het seizoen is blijkbaar voorbij. Veel winkels en restaurants dicht. In mijn hotel heb ik ook nog niemand gezien. De meeste Chinezen komen hier als dagtrip vanuit Qinghuangdao, wat een soort van badplaats is. Wel prettig sfeervol en rustig dus. De couleur locale is knalgeel, door de vele ginkgo bomen, met bijbehorende vallende bladeren.

Gisteren na de, geweldig lekkere, luns mezelf beperkt tot de oude stad, de 'First pass under Heaven ' en de stadsmuur. Mooi allemaal, bij mistig middaglicht. Die First Pass was de eerste toegangspoort door de Muur, vanaf het oosten, en tevens toegang tot de stad. Ingewikkelde constructie, ik miste de opgang naar de muur zelf en stond ineens weer buiten op een immens leeg parkeerterrein. Waar dan weer wel leuk gevliegerd werd. Gelukkig waren de dames bij de volgende toren in de muur zo aardig me op hetzelfde ticket toch weer toe te laten. Zo kon ik bij zonsondergang driekwart van de stadsmuur rondlopen, tot min of meer naast mijn hotel. 's Avonds was het flink zoeken naar een restaurant dat open was. Maar uiteindelijk ook weer heerlijk en nogal overdadig gegeten.

Vanochtend stond stipt om half acht een mannetje met mijn ontbijt voor de deur. Dumplings, een smakeloos soepje, tomaten, een zakje warme melk en een ei. Op de soep na ging dat er prima in. En zo kon ik dus al vroeg op pad. Helemaal gaan lopen naar de kust, om de Old Dragons Head te zien. Het meest oostelijke bastion van de muur, in zee. Flink opgeknapt cq gereconstrueerd, want in 1900 hebben de Britten de boel gebombardeerd. Die waren hier toen actief, het zal ook weer eens niet. Had iets met de Boxers opstand te maken. De details komen waarschijnlijk nog aan bod in het volgende boek waar ik aan ga beginnen. Na het reisverslag van Marco Polo (onverwacht droge kost) is het nu de beurt aan 'Rook en as' van Amitav Ghosh, over de grootste criminele organisatie allertijden, groot geworden met de opiumhandel: het Britse Rijk. Ook de tempel van de Zeegod, een eindje verderop aan het strand, bleek een reconstructie uit 1984 te zijn. Niet minder fraai overigens.

Terug in de stad was het alweer tijd voor wederom een heerlijke Luns en daarna westwaarts de stad uit, richting de bergen, met een stukje van de muur, op weg naar de eerste wachttoren. Ik meende dat de steilheid een kwestie van gezichtsbedrog was, bij de aanblik op enige afstand, maar niets was minder waar. En de stoeltjeslift was, wegens einde seizoen, niet in gebruik. Dat werd dus hijgen en zweten. Ook hier veel reconstructie, maar het beeld was duidelijk en het uitzicht fraai. Met de taxi terug. Ik had mijn kilometers wel gemaakt vandaag. En in het hippe koffietentje, waar de vooral vrouwelijke clientèle iedere slok op foto of TikTok vastlegden, koffie met cheesecake genuttigd. De lunstent van vanmiddag is tot acht uur open, weet ik via de vertaalapp, dus daar kan ik vanavond nog terecht.

Morgen de laatste etappe, de grande finale: naar Beijing. En dat doe ik dan maar op niveau, in de Business Class!