Tianjin

Strikt genomen had ik niet in Tianjin hoeven zijn, maar het leek me een aardige tussenstop op weg naar mijn eigenlijke doel, Shanhaiguan. 900 kilometer in 3,5 uur tijd was net aardig voor vandaag. In een supersonische bullettrain, die op de minuut precies reed. Tianjin is weer van een hele andere orde dan Nanjing. Ruim 11 miljoen inwoners. Ik herinner me de stad van een eerder dagtochtje vanuit Beijing als een grote bouwput, en dat is het nog steeds. Vanaf het zuid-station waar ik aankwam naar mijn hotel in het centrum was het nog een slordige 20 kilometer met de metro. Mijn hotel zou midden in de Scenic Area van de historische binnenstad moeten liggen, maar was nergens te vinden. Inmiddels gesloopt, of juist nog niet gebouwd? Het bleek weer eens net op een andere plek te liggen dan de apps aangaven. Bij zonsondergang een rondje om de drum-tower gedaan. Min of meer uitgestorven, wat ook wel eens mooi is. Maar die rust werd s avonds ruimschoots gecompenseerd. Ik moest eerst flink zoeken naar een fatsoenlijke plek om te eten. Die vond ik uiteindelijk bij het Marco Poloplein, in de vorm van een Italiaans restaurant. Met fatsoenlijke pasta en geweldige cannoli. De baas was dan ook een echte Italiaan. Op weg terug naar het hotel liep ik langs de rivier en dat bleek een schot in de roos: hier was het epicentrum van het straat vermaak! Iedere vijftig meter een andere act, van karaoke tot dans en van badminton tot caligrafie. Als er ooit een avond het waard was om tien uur in het vliegtuig te zitten dan was het deze. Ogen en oren tekort. China op steroïden.