Nanjing

Na het provinciale Yangzhou is Nanjing weer even iets anders! Een megastad in aantallen en oppervlakte. Na een uurtje treinen, nu weer zuidwaarts de Yangtze over, was Nanjing de eindhalte. En iedereen in de trein moest met dezelfde metro. En iedereen in die metro moest in dezelfde straat zijn. En dat werd een beetje het thema van dit verblijf. Ik moet vooral niet denken dat ik alleen, en al helemaal niet bijzonder ben. Na het inchecken in waarschijnlijk het meest luxe hotel van deze reis meteen aan de wandel naar het centrale meer. Een kaart was niet nodig, want de mensenstroom werd steeds dichter. Het was dan ook zaterdag, dus recreatie dag. Gelukkig is de Scenic Area van het meer, met de bewandelbare eilanden behoorlijk groot, dus het werd nergens echt te druk. De meeste mensen gingen trouwens voor het rondvaren in een eend of flamingo. Na een rondje eiland over de oude stadsmuur teruggelopen. Toch weer twee trekpleisters ineen gescoord. De sushi bar in het hotel wilde mij om onduidelijke redenen niet hebben. De luxe Chinees wel. Een setting met sterallures, maar niet het culinaire niveau.

De tweede dag wilde ik naar het Nanjing Museum, maar dat wilde dus ook iedereen. Dat bleek je een dag van te voren online te kunnen en moeten boeken. Helaas kwam ik daar pas na een half uur wachten voor een loket achter. Even dreigde de dipdag toe te slaan, maar na een flinke wandeling belandde ik in het Jiangsu Art Museum, waar mijn stemming meteen verbeterde door een tentoonstelling over de eerste Chinese animatiefilm, over de apenkoning, uit 1925. En daarbij nog werken van hedendaagse kunstenaars die zich door deze film lieten inspireren. Heel erg leuk. Ook maar de eerste souvenir gekocht.

En door naar de Confucius Tempel en bijbehorende Scenic Area. Eerst met behulp van vertaalapps en drie medewerkers gelunst, noodles met krab-drab. En daarna ondergedompeld in de wereld van Confucius en de Keizerlijke Examens. In een zeer fraai gebouw, geheel onder de grond. Tekst en uitleg over de ontwikkeling van de examens. Ooit bedoeld om iedereen met talent gelijke kansen te bieden op een carrière in het Keizerrijk. De Confucius Tempel wordt nog steeds bezocht door studenten, gezien de grote hoeveelheden rode linten aan de bomen op de binnenplaats. En er was ook nog een fraaie tuin in de buurt. Naast de gebruikelijke bruidsparen en tiktokkers waren hier nu ook de Cosplayers aanwezig. Soms ook met een professioneel fototeam. En onder de dames op leeftijd was de jaren '20 stijl in qipao erg in trek. Ik kon fijn meeliften op al dit geposeer.

En omdat ook mijn recreëren geen grenzen kent ben ik vanochtend naar de Hongshan Zoo gegaan. Veel gezinnen met kleine kinderen, jonge stellen en bejaarden, dus ik viel totaal niet op. Alle wegen leidden meteen naar de pandas. Twee slapende en een etende. Wat me tamelijk representatief voor de soort lijkt. Voor de Chinezen is dit toch wel het dier der dieren. Dus dringen geblazen. De hele dierentuin was verrassend groot en mooi aangelegd. In veel verblijven was geen dier te zien, zo groot en vol schuilplaatsen waren ze. Maar toch genoeg moois. De rode panda, de Gouden Snub-nosed Monkey. En ik kan me niet herinneren ooit koalas en capibaras in een dierentuin gezien te hebben. Dolle boel  de middag afgesloten in de Jiming Tempel, die ik op de eerste dag al vanaf de stadsmuur gezien had. Als toetje in het park ernaast nog oude heren met zangvogels in kooitjes en op een plein nog een enorme dansgroep. De kicks voor niks, qua couleur locale.

Hoewel ik al aardig aan het verchinezen ben, de ochtendrochel beheers ik al, vandaag toch ook gezwicht voor de Starbucks, en vanavond, o gruwel, zelfs voor de PizzaHut. Waar ze dan weer wel een doerian pizza hadden. En plastic handschoenen om mee te eten. Alle dagen feest!

Morgen de langste etappe van deze reis, ruim 900 kilometer naar Tianjin. In nog geen vier uur als het goed is.