Yangzhou? Yangzhou!

Had ik al gezegd dat het stil is op straat? Niet qua weinig mensen, maar qua weinig lawaai. En dat is dan weer niet omdat mijn batterijen leeg zijn, maar omdat vrijwel alles hier electrisch rijdt! Dus veel gezoef en weinig geronk. Met de miljoenen scootertjes is het oppassen, want als je ze niet hoort aankomen rijden ze je zo van de sokken. Mijn oren sloegen dan weer wel op tilt in de hal van station Suzhou. Iets in het omroepsysteem zorgde ervoor dat bij iedere aankondiging mijn oren uit en aan gingen. Heel irritant. Het maakte het gesprek dat ik had met een zeer nerveuze student er niet makkelijker op. Hij wilde uiteraard Engels oefenen en wilde heel veel weten over mijn kijk op politiek. Verrassend openhartig was hij, ook over China en de Partij. Zo nu en dan stope er een politie robot naast ons. Ik grapte dat we in de gaten werden gehouden, maar dat wuifde hij lachend weg.

De treinreis was slechts vijf kwartier lang, relaxed in de eerste klas. We staken de Yangtze over, dus ik ben nu in het noorden, en wel in Yangzhou. Het is u vergeven als u dat niet kent. Terwijl het in China zeer bekend en geliefd is. Het dankt zijn rijkdom in het verleden aan de centrale ligging aan het grote kanaal. Met name zouthandelaren zijn hier rijk geworden, die dan hun rijkdom weer wilden etaleren met paleizen en tuinen.

Gisteren na aankomst begonnen met de oude binnenstad, vooral een lange toeristenstraat dwars door een oude woonwijk, met een hele mooie prive tuin en woning en een fraaie publieke tuin. Aangenaam, ondanks het grijze weer en kort buitje. De afstanden tussen de verschillende sites zijn wel enorm, dus ik loop me te pletter. Daarom gisteravond geen zin meer om nog op pad te gaan, dus gegeten in het hotel.

Vanochtend weer fris en fruitig op stap, na een riant ontbijtbuffet. Stevige wandeling naar het 'Slender West Lake' , een vijf sterren Unesco Werelderfgoed trekpleister, uiteraard vol met recreërende Chinezen. Een enorm netwerk van eilandjes, kanalen, bruggen, paviljoens, tuinen tempels en ander fraais. De zon brak door, dus het was ook nog bakken en zweten. Maar allemaal zeer de moeite waard. Met een bonsai museum en tuin als een van de hoogtepunten.

's Middags de benen even wat rust gegeven op bed, om op te warmen voor het avondprogramma, waar ik enorm naar uitgekeken heb: eten bij Shang Palace, in het Shangri-la hotel . Voorzien van een Michelinster. En ik was uiteraard zeer benieuwd hoe dat hier zou zijn. Welnu, het was bijzonder. Het begon met een teleurstelling, omdat het restaurant niet op de bovenste verdieping was, zoals op de site aangekondigd, maar gewoon beneden, in een ruimte zonder ramen. Hier geen vaste menus, zoals bij ons vaak het geval, maar gewoon volgens het gewone Chinese restaurant principe. Je kreeg een lijst met een enorme hoeveelheid gerechten, waar je zelf op aan kon kruisen wat je wilde hebben. Chinezen eten uiteraard altijd in groepen, dus dan kun je heel veel verschillende gerechten laten komen om te delen, maar in je eentje is dat lastiger. Dankzij de vermelde gewichten van de ingrediënten lukte het mij om een aardige mix van wat kleinere gerechten te bestellen. En dat stelde niet teleur! Alles was zeer verfijnd, niet heftig van smaak. Meest exotische ingrediënt was een duivenei in de soep. Ik kreeg als enige ongevraagd een fruithapje na, dus ze vonden me ofwel zielig, of ze zagen dat ik het enorm naar mijn zin had. Het was een leuk inkijkje in het moderne China. Aan de tafels naast mij zaten uiteraard hele families. Die de restjes ook doodleuk in een doggybag meekregen. Dat zou je voor de grap bij de Librije ook eens moeten vragen .....

Morgen weer verder, naar Nanjing. Nog even kijken of ik daar online nog een treinkaartje voor kan vinden!