Tongli - Suzhou

We zijn weer twee dagen verder en ik raak al steeds meer ingeburgerd. Het is me eindelijk gelukt om dingen met de WeChat app te doen. Het installeren had thuis al wat voeten in aarde gehad, want de app is bij het downloaden geheel in het Chinees. De mogelijkheid om hem in het Engels te zetten krijg je pas na het aanmaken van een account. Dat is me uiteindelijk gelukt met een YouTube tutorial. Ook de koppeling met mijn creditcard leek gelukt, toch werkte het betalen gisteren niet in een restaurant. Ik bleek eerst de identificatie test nog te moeten doorstaan. Foto van je paspoort uploaden en vervolgens bewijzen dat je het echt bent met een live portretfoto. Bij het maken van die foto kreeg ik dan de instructie om met mijn ogen te knipperen of mijn mond te bewegen. Zo voorkomen ze dat je een foto (van iemand anders) gebruikt. Toestanden, maar dan krijg je ook wat. Vandaag twee keer het eten met die app betaald. En toegang tot een museum ermee geboekt. Ik ben trots op mezelf.

Gisteren werkte de boel nog niet en dat leverde me een gratis tramritje op. Ik was met de metro in een uur naar de rand van de stad gereden en verwachtte daar het laatste stuk naar mijn doel, het stadje Tongli, te moeten lopen, maar er was dus een tramlijn aangelegd. Tongli is een van de zogenaamde 'watertowns' rond Suzhou. Gelegen aan een meer en doorkruist met talloze kanaaltjes, als onderdeel van Het Grote Kanaal, dat van Hangzhou naar Beijing loopt. Minder bekend dan de Muur, maar minstens zo'n indrukwekkende prestatie. Veel Chinese toeristen ook hier en wat verdwaalde westerlingen, maar aanzienlijk rustiger dan Suzhou en daardoor sfeervoller. Met ook hier weer een prachtige tuin, deze keer bevolkt door schoolklassen en bruidsparen. Die laatste doen hier uitsluitend de fotoreportage, niet het trouwen zelf. Dat is hier, heel praktisch, gescheiden van elkaar. Ieder paar had een heel team bij zich, met fotograaf, visagiste en een hoop mannetjes met reflectieschermen. En ze liepen allemaal hetzelfde parcours en deden dezelfde poses op dezelfde plekken. Bij een stokoud echtpaar redelijk lekker gegeten en na nog wat rondgezwalk weer op de tram terug. 's Avonds in het centrum gaan eten. Met behulp van de vertaal app een wat doordachtere keuze kunnen maken, en dat was meteen het lekkerste gerecht ooit in China: gestoofde paling met gember en uien. Wat een feest.

Vandaag twee musea bezocht, op mijn verlanglijstje vanwege de gebouwen, minder vanwege de inhoud. Het eerste, het Imperial Kiln Museum, ontworpen door Liu Jiakun. Gewijd aan een populair onderwerp in onze familie: hopen stenen. Indrukwekkend gebouw, op de plek van de oude Keizerlijke steenfabrieken. Met heel veel stenen inderdaad. Behoorlijk indrukwekkend, voor zo'n bescheiden onderwerp.

Gelukkig kon er toen weer gelunst worden en dat werd wederom een topper: krab-soep-dumplings. Met inderdaad soep in een dumpling. Dus in een keer naar binnen en dan pas bijten. En daar komp het nat, om met de Vieze Man te spreken. En jawel, hier lukte het betalen met de app . Daarna bleek ook de reservering voor het Suzhou Museum gelukt te zijn en mocht ik met de drommen naar binnen. Ongekend populair bij de Chinezen. Het museum is ontworpen door IM Pei (u weet wel, van de Louvre piramide) en is aangelegd als de paleizen en tuinen van Suzhou. Heel fraai gedaan. Op zich ook wel een mooie verzameling Chinese antiquiteiten, maar alle aandacht ging uit naar het gebouw. En de Chinezen zien in alles een decor voor selfies, groepsportretten en TikTok. Rondslenteren als door een tuin was de methode.

En ook vanavond weer bijzonder gegeten: gestoofde garnalen, die compleet met brander en wekker op tafel werden gestoomd.

Morgen door naar Yangzhou, als het online gekochte treinticket teminste bekend is bij de Chinese spoorwegen.