Het G-woord

Terug in Kigali na een perfect rondje door Rwanda. En het enige onderwerp dat nog niet ter sprake is gekomen is precies dat waar iedereen Rwanda van kent. En dat op de dag van het min-of-meer-akkoord tussen Israël en Hamas. De genocide van 1994. In alle steden en stadjes waar ik was heb ik wel een monument gezien, maar het was nergens echt open om te bezoeken. Het nationale monument is hier in Kigali, compleet met museum en archief. Ik was bang dat het een beetje een circus zou zijn, maar niets was minder waar gelukkig. Hoewel gelukkig, het was behoorlijk aangrijpend. De genocide van 1994 kende een lange voorgeschiedenis, met, het zal ook weer eens niet, een kwalijke rol van de Belgen, Fransen en Duitsers en een bedenkelijke rol van de katholieke kerk. Het kunstmatige onderscheid tussen Hutus en Tutsis is gecreëerd. De Tutsis zijn neergezet als de elite en de Hutus als het gewone volk. De media (hier de radio) hebben het volk opgehitst tegen de elite. Klinkt bekend nietwaar? Op de plek van dit memorial liggen 250000 van de naar schatting 1 miljoen slachtoffers begraven. Dat het land inmiddels weer zo goed functioneert mag een klein wonder heten. Om dat te vieren heb ik zojuist nog even wild geshopt bij Rwanda Clothing Store . Een zaak die enkel unieke kledingstukken maakt en spullen voor in huis verkoopt. Moderne ontwerpen gebaseerd op traditionele technieken. Het wordt straks een uitdaging om het allemaal in te pakken.

Straks naar het vliegveld voor een lange nachtvlucht en dan is het morgen weer terug aan den arbeid, in ITA 2.0 , met zonder Hans K.