Kinigi, zonder gorillas.

Er moeten hier zeker 96 toeries per dag zijn, maar ik heb er nog niet een gezien. Voor de gorilla trek zijn per dag 96 permits beschikbaar. Dat kost hier dus 1500 dollar. Rwanda mikt heel bewust op het high end toerisme. En in dit dorp kun je dus gerust logeren voor 3000 dollar per nacht. Persoonlijk had ik iets lager gemikt, maar wat bleek, de geboekte toko bleek helemaal niet meer te bestaan. De Buffalo lodge heette nu Footprints en was een iets luxere tent geworden. Ik herkende de huisjes nog wel van de boekings website, maar ze waren enorm opgefluft en dus aanzienlijk duurder. Maar aangezien er verder niemand was kreeg ik een aardig prijsje en daar kon ik zelfs nog wat vanaf pingelen. Maar overprijsd is het nog steeds.

De omgeving is dan weer wel allemachtig prachtig en daar kom ik natuurlijk voor . Een en al bouwland, met graan, bonen, aardappelen en mais. En altijd de vijf vulkanen op de achtergrond. En dreigende luchten. De eerste middag nog een flinke bui gehad, vandaag bleef het droog en zonnig. Ik heb me beide dagen te pletter gewandeld, via alle uitvalswegen van het dorp. Vaak met een sliert jongeren in mijn kielzog. De deal is hier dat iedereen student is en Engels wil oefenen, maar ook geld nodig heeft en wil WhatsAppen. Bij een groepje ben ik voor dat laatste toch maar gezwicht, zodat ik ook wat foto's kon sturen die ik van ze gemaakt had  ik zou vanmiddag naar hun voetbalwedstrijd gaan kijken, maar had me een beetje verslapen bij mijn after-luns-dutje. Dat moest ik uiteraard vanmiddag meteen uitleggen, want ik kwam ze weer tegen. Bij de wandeling kwamen we langs het huis van een van hen en ik werd binnen uitgenodigd. Dat kon ik niet weigeren, maar het leverde uiteraard instant ongemak en schaamte mijnerzijds op. De familie in kwestie, vader, moeder, 4 zoons en drie dochters, leeft in twee kleine huisjes zoals je die overal ziet. Van buiten lijkt het nog wat, maar van binnen is het echt niets. Op twee paar schoenen na was er niets te vinden in het huisje dat ik van binnen zag. Mijn hotelkamer hier is groter dan hun hele huis. Geen electriciteit, geen water. Ik was eigenlijk enorm geshockeerd en beschaamd. Maar de jongelui waren vooral goedgemutst en wilden leuk met zijn allen op de foto. Dat is uiteraard het minste dat ik kon doen. Helaas begaf het printertje het na twee afdrukken, dus ik kon niet iedereen iets geven , maar via WhatsApp heb ik alles wel verstuurd.

Morgen wil ik gaan lopen naar Musanze, de stad dichtbij waar ik op de heenweg al langskwam en moest overstappen van grote op kleine bus. Daar ben ik een dag en dan ga ik terug naar Kigali en is het weer uit met de pret en kan ik me gaan voorbereiden op de kou.