Met Van Dis onder de klamboe

Een mens maakt wat mee. En soms juist ook helemaal niet. Het is hier vroeg donker ( het hele jaar door trouwens rond dezelfde tijd, deswegens locatie rond de evenaar) en na het eten is het dan wel een beetje gedaan met de pret. Mijn boek is bijna uit, dus ik ben erg blij met het einde van het kerstreces. Mijn vertrouwde podcasts zijn weer terug. Zo kan ik weer twee keer per week naar Schimmelpenninck en Reesema luisteren, en vanavond was Adriaan van Dis weer aan de beurt. Aangenaam vermaak voor het slapen gaan.

Vandaag ben ik weer verhuisd, vanuit de jungle naar de bewoonde wereld, en wel de tweede stad van het land, Rubavu. Weer lekker dicht op Congo. De grens is aan het einde van de straat, waar je zo Goma in loopt, de stad geteisterd door vulkaanuitbarstingen en geweld van de menselijke soort. Het vertrek uit Gishwati had nog wat voeten in aarde. Ik zou gewoon langs de weg een bus aan kunnen houden. Maar dan moet je wel op de goede plek staan. Daar kreeg ik gelukkig wat hulp bij. En vanaf de juist halte bleek het toch raadzaam te zijn eerst een busje terug naar een stadje te nemen, om daarvandaan de juiste bus naar Rubavu te nemen. Die dan vervolgens weer niet verder ging dan het kruispunt bij Pfunda, zodat ik daar toch nog een keer moest overstappen. Maar het is gelukt. En zelfs met een haperende Google Maps wist ik het hotel te vinden. Gerund door een fransoos. Inclusief Jeu de boules in de tuin. Plaisanteries!

Ik ben hier eigenlijk alleen als tussenstop. De stad is een beetje vaag. De Corniche loopt niet langs het meer. Veel restaurants waren dicht op zaterdag. En de enter-knop op de meeste atm's deed het niet, waardoor het nog moeite kostte om ergens geld op te nemen.

Gisteren nog een goeie dag in het junglekamp gehad. Sochtends met een nieuwe, jongere gids op stap gegaan, op een spoor naar een waterval. Ik blijf natuurlijk mijn best doen om W te plezieren dan wel te ergeren. Het streven was om mij nog de golden monkey te laten zien, dus er was continu contact met trackers in het bos. Vlak voor de waterval kruiste een mountain monkey ons pad, ook bekend onder de naam l'Hoest. Die ging op het gemakje zitten eten en liet zich rustig bekijken. Ondertussen hadden de trackers beet, dus we konden naar hun locatie toe. Daar werd door twee mannen zeer intensief naar een boom getuurd. Maar er was niets te zien. De aap kwam niet uit de mouw, dus na ruim een half uur wachten en een stijve nek zijn we toch maar weer richting huis gegaan. Toch twee van de drie beesten gezien, wat geen slechte score is. Het is nu eenmaal geen dierentuin. De rest van de dag werd ik vooral vetgemest. Ik had het idee dat ik gewoon de porties kreeg die bij een tweepersoons kamer horen. Vanochtend met een kleine fotosessie afscheid genomen van het personeel. En hier in Rubavu ook eigenlijk alleen maar weer gegeten. Vanavond zelfs in een hele hippe tent, met tamelijk elitair publiek uit de stad en uit Congo. Met voetbal op tv en een pooltafel in de zaak. De Bob Marley cocktail van mango, watermeloen en avocado was een bescheiden hoogtepuntje. Morgen door naar de laatste echte bestemming, Kinigi, tussen de vulkanen van de Virunga.