Rumble in the Jungle

Vandaag kwam de dag waarvan ik wist dattie ging komen: ik moest vanuit de bewoonde wereld een guesthouse in the middle of nowhere zien te bereiken. En luxe poppetje als ik tegenwoordig ben ging dat uiterst gesmeerd door weer gewoon schaamteloos een taxi te nemen. Bij een afrit van de NR11 die vrijwel loodrecht een helling op ging werd ik uit de auto gezet om verder te gaan lopen. Er stond een enorm ontvangstcomite in de vorm van een leeggelopen kleuterschool. Geen plek zo afgelegen of er is een schooltje. De route bergopwaarts was gelukkig goed aangegeven. Het guesthouse ligt op de top van een heuvel, uitkijkend op het Gishwati forest en aan de andere kant op een soort alpenweide met koeien. Ik was veel te vroeg voor de inchecktijd, maar kreeg wel meteen een luns geserveerd. 

We eten wat af hier. De afgelopen dagen bij meneer pastoor was het ook al goed toeven, inclusief wijn. Ter compensatie van al dat consumeren haal ik dan zo nu en dan halsbrekende toeren uit. Gisterochtend vertrok ik voor een wandeling buiten het stadje, maar werd al snel bevangen door het toppen en bochten syndroom. Altijd maar weer verderop willen kijken. In een gehucht was volgens mijn app een pad de bergen in. Dat klopte een paar honderd meter, daarna was het meer een spoor. Hijgend en puffend, soms helaas met verbaasde bewoners als publiek heb ik me toch omhoog weten te werken. Met schitterende vergezichten uiteraard. En brandende zon en natuurlijk niets te drinken bij me. De weg naar beneden was gelukkig meer een weg, en ook echt naar beneden. Dus uiteindelijk was ik toch weer keurig op tijd voor de luns terug.

Vanmiddag op mijn berg zat ik dus aan de beef burger met friet, toen boswachter Thierry, met wie ik ter voorbereiding en boeking gemaild had, met twee toeries terugkwam uit het bos. De toeries gingen meteen weg. En ik had mijn burger nog nauwelijks op, of er kwam bericht van twee trackers uit het bos dat er nu twee chimps in de buurt zaten. Dus of ik het erop wilde wagen. Ja natuurlijk. Dus rugzak met regenjas en water mee en in noodtempo achter Thierry aan de berg afgedenderd, het bos in. Gelukkig weer goed begaanbaar pad. We vonden al snel de twee trackers, die de hele dag niets anders doen dan chimps observeren. Twee mannetjes boven hun hoofden hoog in een boom . Een van hen had ons gespot en was niet van mijn aanwezigheid gediend. Dus die vertrok met veel bombarie, wild slingerend uit het zicht. De ander bleef gewoon zitten en had vooral veel te krabben. Helaas kijkt het heel moeilijk, door de begroeiing, omhoog tegen het licht in. We wilden eigenlijk al weer teruggaan, maar ik voelde dat er een bui op komst was en hoopte dat een chimp daar ook geen zin in had. En die aanname bleek een juiste. De wind stak op, het werd donker, het begon te regenen en de chimp begon af te dalen in onze richting. Allemaal behoorlijk snel, even wat beter kunnen zien en weg was meneer. En de regenbui veranderde op slag in een hagelbui. Te gek voor woorden in de tropen. Het duurde niet lang of ik was ondanks hoed en regenjas doorweekt. Uiteindelijk aan de terugweg begonnen. Nog nooit zo nat geweest. Gelukkig was er een warme douche. En niet veel later was er alweer diner. Helaas had ik niet direct door dat het weer was gaan regenen, dus de broek die ik te drogen op het gras had gelegd was nu helemaal doorweekt. Hopelijk morgenochtend bij de volgende wandeling weer zon.