Kigali

Ik had mijn hielen nog niet gelicht of Amsterdam West werd getroffen door 6 aanslagen. En dan zijn er nog mensen die denken dat Rwanda onveilig is......

Na drie keer een tussenstop in Kigali, op weg naar Oeganda, werd het nu eens tijd hier uit te stappen. Ik zal bekennen dat ook ik verbaasd was toen ik die eerste keer zoveel mensen hier uit zag stappen. Het eerste waar je aan denkt bij het horen van de naam Rwanda is toch de genocide, ookal is die inmiddels 30 jaar geleden. Sindsdien is het echter een van de meer stabiele landen in de regio geworden, mede dankzij een leider met mogelijk wat autoritaire trekjes. Het trekt na Zuid-Afrika de meeste buitenlandse investeerders, zet stevig in op toerisme van de luxe soort, organiseert volgend jaar het wk wielrennen en wil ook graag het enige Afrikaanse land in het F1 circus worden.

Een visum koop je bij aankomst gewoon op het vliegveld. Iedereen is welkom. De koloniale geschiedenis is nog overal zichtbaar, van het lokale bier met de malle naam Mützig, tot de quincaillerie tegenover het hotel. Maar de voertaal van de moderne Rwandees is, gelukkig, gewoon Engels.

Het was vandaag flink wennen aan de hitte en toch ook aan de hoogte en het klimmen en dalen. Kigali ligt op ruim 1500 meter en is gebouwd op heuvels. Heel mooi allemaal, maar wel afzien. De stad is verrassend rustig, vergeleken met de steden in Oeganda die ik bezocht heb. Schone straten ook. Het gebruik van plastic tassen is hier bijvoorbeeld verboden. Er is veel politie op straat, van de nogal paramilitaire soort. Voor sommigen rustgevend, voor anderen wellicht beklemmend.

Naast wat algemeen rondlopen en rondkijken vanmiddag ook een museum gedaan, het Kandt House Museum. Genoemd naar de Duitser Kandt die hier begin 20e eeuw Kigali stichtte. Het museum is een lesje in koloniale geschiedenis. Rwanda en Burundi waren eerst Duits. In de eerste Wereldoorlog werd hier doodleuk gevochten met de Belgische buren in Congo. De Belgen wonnen, zoals bekend, en kregen toen Rwanda en Burundi in beheer. In hun ' wetenschappelijke ' drang naar klassificatie van mens soorten benadrukten zij de verschillen tussen Hutus en Tutsis. Met de bekende dramatische gevolgen in de jaren negentig. De witte medemens werd evenzogoed met een big smile rondgeleid. No hard feelings. Het standbeeld van Kandt stond ondertussen al flink af te bladderen.