Huye

De eerste bestemming in het nieuwe jaar is bereikt: Huye. Ooit Butare genaamd en nog verder terug Astride, naar de tragisch vroeg gestorven vrouw van koning Leopold. De reis verliep geheel volgens verwachting: traag. Op het busstation in Kigali was uiteraard een mannetje dat me naar de juiste bus kon leiden, maar een kaartje kopen ging zelfs hem moeilijk af. Een enorme kluwen mensen besprong een man in een deuropening van een bus met een ticketmachientje. Maar de aanhouder won en verdiende daarmee uiteraard mijn wisselgeld. De bus zat weliswaar vrij snel vol, maar bleef om onduidelijke redenen nog een uur staan. En direct na vertrek moest er nog ergens getankt worden, wat ook weer bijna een half uur duurde. Maar toen waren we dan toch echt onderweg. En op basis van deze rit kan ik nu al voorspellen dat de dames en heren wielrenners het volgend jaar ( o nee, dit jaar!) zwaar gaan krijgen. De wegen waren prima, qua onderhoud, maar echt een en al stijgen en dalen en bochten maken. Enorm mooi uiteraard, qua ambiance, maar daar zullen zij dan weer geen oog voor hebben. De snelheidsborden langs de weg, niet harder dan 60, waren nogal misplaatst, want boven de 40 kwamen we nergens. Best kans dat het op de fiets sneller gaat!

Uiteindelijk bereikten we dus Huye, waar ik me dan weer enigszins op de afstanden verkeken had. De wandeltocht naar het beoogde hotel was toch wel een fikse, zeker op een lege maag. Ik had gehoopt mooi rond lunstijd aan te komen, maar nu was het even doorbijten. In het hotel konden ze om 4 uur nog wel heuse oliebollen serveren, je verzint het niet.

En daarmee zitten we dan maar meteen in de flashback naar gisteren, het oud en nieuw feest in Kigali. Ik had me weer redelijk suf gewandeld, naar de moslimwijk van de stad, op zoek naar een speciale moskee. Die bleek toch niet zo speciaal, dus ik liep er min of meer aan voorbij. Wel een hele leuke levendige buurt, met veel leuke muurschilderingen van de adverterende soort. En savonds dan toch maar naar het straatfeest gegaan. Daar bleek je een kaartje voor te moeten kopen. De meeste mensen stonden buiten de hekken enkel toe te kijken. Maar voor 1 euro 40 mocht ik erin, inclusief consumptiebon. Binnen bleken dan ook weer twee secties te zijn: voor de VIPs en voor het plebs. Ik ben bij die tweede categorie gebleven, die zichtbaar meer plezier had dan de patsers. Er was snoeiharde muziek en er werd verrassend veel gedanst. Ik was niet alleen de enige witte, maar ook de oudste mens. Dus ik ben er niet tot middernacht gebleven. Ik heb mijn polsbandje en bon aan de jongen van het hotel gegeven en ben vanaf het terras naar het vuurwerk gaan kijken. Het kruispunt naast het hotel bleek het verzamelpunt van alle motortaxis te zijn. Een zeker zo leuk schouwspel als het vuurwerk. In de Staatsloterij blijk ik 5 euro te hebben gewonnen, dus ik blijf bescheiden.

Na mijn oliebollen vanmiddag had ik nog voldoende energie voor een wandeling in de omgeving. Die gerust dorps of landelijk genoemd kan worden. Prachtig bij ondergaande zon. En na een enorme berg spaghetti bolognese met een grote fles bier kan ik zo weer onder de klamboe.