De omweg naar Shanghai

Het meisje van de lobby bar gaat met een online instructie op haar telefoon een Negroni voor me maken. En deze gaat geserveerd worden bij een stuk cheesecake. Welkom in Shanghai!

Ik heb nog trek in iets en het eat-all-day restaurant is dicht. Al deze info bereikt mij ook via de mobieltjes van alle medewerkers, want Engels spreken ze nauwelijks. Dus vertaal apps bieden uitkomst. Ik moest ook al naar een bank geloodst worden om cash te halen, want creditcard werd niet geaccepteerd, alleen Alipay, en dat heb ik (nog) niet. Er lijkt dus veel veranderd in zeven jaar. Maar gelukkig werd er op het pleintje naast de metro uitgang ook nog gewoon gedanst door dames op leeftijd.

Ik zie alles als een beloning voor de twee dagen reisellende. Eerst een dag bezig met een vlucht die halverwege weer omkeert. Dan een nacht nauwelijks geslapen in spanning over de omboeking, daarna bellen om een andere omboeking te krijgen, en vervolgens zaterdag het hele parcours weer opnieuw, bus, trein, Schiphol, wachten, boarden, opgevouwen zitten en lijdzaam afwachten. Elf uur naar Bangkok, daar vier uur wachten en vervolgens nog een kleine vier uur vliegen.

Maar de visum-vrije tocht door de douane was een eitje, de Maglev zweeftrein zoefde weer heerlijk in 10 minuten naar de Metro, daar bleek een oud biljet van 20 rmb nog door de machine geaccepteerd te worden. Een metrohalte vlak bij het hotel, dus ik was snel binnen. Bij het inchecken kreeg ik van de meisjes een tandenborstel, een scheerset en een kam. Die laatste heb ik onder grote hilariteit maar weer teruggegeven. De kamer is groot, de douche lekker en de Negroni met cheesecake is een verrassend succes.

Met deze omweg is Shanghai me eigenlijk door de neus geboord. Misschien morgen nog iets doen in de buurt, maar ik pik vooral de draad op van de geplande route: naar Suzhou.