Van jungle naar beachclub

In Amerika is een man opgepakt wegens scheten laten in Disneyland. Het Kivumeer produceert methaan. Twee zaken die niets met elkaar te maken hebben, maar mijn darmfloriade zorgt voor de rode draad. Als de wetten van Disneyland hier golden, dan had ik waarschijnlijk al levenslang gekregen. Of het nu komt door de verandering van spijzen, het weer of een onvoorzien effect van de malariapillen, ik loop al een week enorm te knetteren. Ze kunnen het in Congo horen donderen denk ik. Maar goed, het eten is tot nu toe steeds best lekker, dus ik ga zeker niet vasten.

Het zorgde er gisteren denk ik voor dat ik tijdens de wandeling door het oerwoud van Nyungwe geen levend wezen gezien heb. Nu waren de verwachtingen op dat vlak ook niet hoog gespannen. Het was evenzogoed een aangename tocht, in het gezelschap van drie zeer stadse jongens uit Nairobi, die vrolijk liepen te whatsappen en tiktokken zolang we bereik hadden. Het doel van de tocht was een waterval, en die was precies zoals je kon verwachten. Maar de oerwoud ambiance vond ik eigenlijk boeiender. Het blijft fascinerend, al die lagen van begroeiing, in en onder en op elkaar. Het is eten en gegeten worden. Vele tinten groen en bruin en vele stadia van verrotting. Veel geluid ook van beesten, tot de roep van een chimp toe, maar niets te zien.

Savonds in het hotel bleek er een trommel, zang en dansshow te zijn. Er kwam een groep van wel 30 mensen het terrein op, zingend en trommelende, om niet meer dan 10 hotelgasten te entertainen. Het was zowel leuk als ongemakkelijk. Ik voelde me enorm koloniaal. Maar die trommel ritmes zijn ook echt wel boeiend, en de inspanningen van met name de kleinste kids waren natuurlijk ook erg schattig. Aan het eind moesten er natuurlijk ook een paar mensen meedoen. Waaronder ik, met het kleinste meisje van de groep. Zal er ongetwijfeld enorm cringe hebben uitgezien. De hele horde ging die avond nog langs twee anderen hotels. Ik hoop dat ze daar wat meer publiek hebben gehad.

Vanochtend was het weer travel time. En dat ging allemaal enorm vlot. Volgens de hotelbaas kon ik om de hoek gewoon iedere bus nemen. Maar een moto mannetje overtuigde me ervan dat ik beter naar een ander dorp kon gaan, om meer kansen te hebben. Dus een klein moto ritje naar een kruispunt en daar kon ik inderdaad meteen in een minibusje gepropt worden. Ik weet nu ook het verschil tussen een midi en een mini busje....... Maar in opgevouwen staat arriveerde ik zo wel snel in Kamembe, de 'bovenstad' van Rusizi aan het Kivumeer. Het was nog een half uur lopen naar mijn beloning, een heus resort, van de Accor keten, waar ik dankzij mijn gespaarde Ibis punten voor een schappelijk prijsje twee dagen kan vertoeven. Een beetje luxe is ook wel eens lekker. Na een luns met de lokale sardientjes uit het meer een kleine wandeling richting Rusizi zelf gemaakt. Blijven steken bij een soort beachclub, compleet met dj, waar veel jong en hip volk kwam zwemmen en drinken. En dat allemaal met uitzicht op Bukavu, de grensplaats in Congo. Ik voelde me een enorme wereldburger in ieder geval.

Het diner in het hotel was ook fascinerend. De fine fleur van Rusizi en Kigali kwam hier dineren. Het hotel is enorm geschikt voor een weekend uitje. En het eten was prima. Zo eet je dan een Aziatisch voorgerecht, een Italiaans hoofdgerecht, met een wijn uit Zuid Afrika. En koffie uit Rwanda toe. En ondertussen zijn twee fransozen online aan het vechten om een boek dat ik op Catawiki te koop aanbied. Gekkigheid kent geen tijd!